"กลับมาแล้ว " เสียงที่ไม่เคยได้ยินจากคนเป็นพ่อ แต่คนเป็นลูกที่นั่งนิ่งอยู่
กลับได้ยินเสียงนั้นในใจ "กลับมาแล้วเหรอค่ะ" คำตอบกลับที่ไม่มีแม้แต่เสียง
แต่คนเป็นพ่อก็รับรู้ได้
"รู้แล้วน่า.!#$%+...@*--*..." คำตอกกลับของลูก ที่ดื้อรั้น ไม่ฟังใคร เถียงหัวชนฝา
แทบทุกทีที่พ่อแม่สอนสั่ง....โดยเฉพาะถ้าเป็นพ่อ....
เที่ยวไม่ได้...เข้าห้องปกครองไม่ได้...ไม่เรียนหนังสือไม่ได้...ฯลฯ...
เดี๋ยวแม่เป็น...ห่วง...
เรื่องนี้ พ่อสอนแล้ว พ่อเตื่อนแล้ว ...ไม่ทำอีก...
ลูกที่ดื้อรั้น เอาแต่ใจ ชอบใจน้อย ไม่ยอมอะไร...วีรกรรมมากมาย
ตั้งแต่ลืมตาดูโลก...
ทารกน้อย ขี้ร้อง งอแง แพ้โน่นนี้นั้น เลี้ยงยาก
เด็กอนุบาล ที่ไม่ยอมไป รร. ด้วยเหตุผลสารพัด ทำให้พ่อแม่ไปทำงานสายทุกวัน
เด็กประถม ที่ชอบเล่น+ทำอะไรแผลงๆ อาทิ เช่น เดินเหยียบผ่านหลังคาบ้านคนอื่นเล่น
เด็กม.ต้น ที่ชอบหายสาบสูญไปจากบ้านอย่างไร้ร่องรอย และกลับมาอย่างไร้ร่องรอย
เด็กม.ปลาย ที่ปีกกล้า ขาแข็ง ไม่ยอมฟัง เถียงคำให้ตบฟาก บ้าบิ่น ไม่สนใจใคร
เงียบขรึม เดาใจยาก
ขี้เกียจไปรร.จะตาย ไม่อยากทำอะไรเลย อยากอยู่สบายๆ เที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ
แต่...ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก...ต่อไปจะเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่ได้ยังไง...ไม่อยากเห็นพวกเขาลำบาก
เด็กสาวที่มักจะเงียบเสมอๆ...ภาษาที่คุยกับพ่อแม่ มักเป็นภาษาที่ไม่มีเสียง...
โดยเฉพาะกับพ่อ การพูดกันแทบทุกครั้งเหมือนจะนับคำได้...วันนี้พ่อเป็นไงบ้าง
ไม่ว่าจะมีคำถามใด...แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามเลยสักครั้ง...เพราะแค่เห็นสีหน้า
และแววตาก็เหมือนจะรู้คำตอบ ส่วนคนเป็นแม่...ที่ช่างพูดที่สุดในบ้าน...
ไม่ต้องถามก็คงตอบมาหมด...สีหน้าและอารมณ์ไม่เคยทรยศกัน
จิตวิทยา ศาสตร์ที่ให้ความสนใจมาตั้งแต่เด็ก...ทุกครั้งที่เข้าร้านหนังสือ
มักจะหยิบหนังสือพวกนี้มาดูทุกครั้ง Reading People (คู่มือ อ่านคน)
หนังสือแปลที่เขียนโดย ผู้พิพากษา ชาวอเมริกา ที่ฉันซื้อมาตั้งแต่ ม.2
จนตอนนี้ก็ยังอ่านไม่จบ...วันก่อนได้มีโอกาสหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง และลองอ่านดู....
ปรากฎว่า...ทฤษฎี หรือข้อสังเกต หรือข้อชี้แนะใดๆ ที่ผู้เขียนๆขึ้นนั้น...
เป็นสิ่งที่...ฉันกำลังทำอยู่แทบทั้งสิ้น ความจริงมันเป็นเรื่องของประสบการณ์...การปรับตัว...
และความเข้าใจ...ทำให้เกิดของข้อมูลมากมาย ภายใต้จิตใต้สำนึกของเรา...
และมันจะถูกเรียกใช้เมื่อถึงเวลา...ยิ่งนานวันมันก็ยิ่งมีมาก...ทำให้เข้าใจได้มาก
จริงๆจิตใจมนุษย์เป็นเรื่องที่เรียนรู้ได้...ไม่มีวันจบสิ้น...เพราะมันเป็นเช่นเดียวกับจิตนาการ...
ไร้ขอบเขต...ถ้าหากคิดว่า..จักรวาลกว้างใหญ่แล้ว...แต่จิตใจของมนุษย์ไปไกลกว่านั้น...
ไม่มีคำนิยามใด จะนิยามมันได้ ขีดจำกัดนั้นอยู่ที่ใด...
อันที่จริง...ปัญหามากมายในโลกล้วนเกิดจากจุดๆเดียว
เช่นเดียวกับจิตนาการของจิตกร...ภาพวาดบนแผ่นกระดาษไม่ว่าจะสวยงามแค่ไหน...
จะเป็นภาพโมนาลิซ่า...รอยยิ้มบรรลือโลก...ที่แอบแฝงปริศนา...
ภาพเดอะลาสสัปเปอร์...อาหารมื้อสุดท้าย...ที่ถูกตีความถึงถ้วยศักดิ์สิทธิ์...
ล้วนเริ่มต้นที่จุดๆเดียว...ของการรังสรรค์งานของจิตกร...ปลายดินสอ...
จุดเริ่มต้น...ปัญหา...คือ...จุดสิ้นสุดปัญหา...
ปัญหาเริ่มขึ้นที่ใจ...มันก็จะจบ...ที่ใจ...
ไม่ได้อ่านนานแล้วอ่ะ
ตอบลบ