การฝึกฝนที่ยาวนาน

"กลับมาแล้ว " เสียงที่ไม่เคยได้ยินจากคนเป็นพ่อ แต่คนเป็นลูกที่นั่งนิ่งอยู่

กลับได้ยินเสียงนั้นในใจ "กลับมาแล้วเหรอค่ะ" คำตอบกลับที่ไม่มีแม้แต่เสียง

แต่คนเป็นพ่อก็รับรู้ได้

"รู้แล้วน่า.!#$%+...@*--*..." คำตอกกลับของลูก ที่ดื้อรั้น ไม่ฟังใคร เถียงหัวชนฝา

แทบทุกทีที่พ่อแม่สอนสั่ง....โดยเฉพาะถ้าเป็นพ่อ....



เที่ยวไม่ได้...เข้าห้องปกครองไม่ได้...ไม่เรียนหนังสือไม่ได้...ฯลฯ...

เดี๋ยวแม่เป็น...ห่วง...

เรื่องนี้ พ่อสอนแล้ว พ่อเตื่อนแล้ว ...ไม่ทำอีก...



ลูกที่ดื้อรั้น เอาแต่ใจ ชอบใจน้อย ไม่ยอมอะไร...วีรกรรมมากมาย

ตั้งแต่ลืมตาดูโลก...

ทารกน้อย ขี้ร้อง งอแง แพ้โน่นนี้นั้น เลี้ยงยาก

เด็กอนุบาล ที่ไม่ยอมไป รร. ด้วยเหตุผลสารพัด ทำให้พ่อแม่ไปทำงานสายทุกวัน

เด็กประถม ที่ชอบเล่น+ทำอะไรแผลงๆ อาทิ เช่น เดินเหยียบผ่านหลังคาบ้านคนอื่นเล่น

เด็กม.ต้น ที่ชอบหายสาบสูญไปจากบ้านอย่างไร้ร่องรอย และกลับมาอย่างไร้ร่องรอย

เด็กม.ปลาย ที่ปีกกล้า ขาแข็ง ไม่ยอมฟัง เถียงคำให้ตบฟาก บ้าบิ่น ไม่สนใจใคร

เงียบขรึม เดาใจยาก



ขี้เกียจไปรร.จะตาย ไม่อยากทำอะไรเลย อยากอยู่สบายๆ เที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ

แต่...ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก...ต่อไปจะเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่ได้ยังไง...ไม่อยากเห็นพวกเขาลำบาก



เด็กสาวที่มักจะเงียบเสมอๆ...ภาษาที่คุยกับพ่อแม่ มักเป็นภาษาที่ไม่มีเสียง...

โดยเฉพาะกับพ่อ การพูดกันแทบทุกครั้งเหมือนจะนับคำได้...วันนี้พ่อเป็นไงบ้าง

ไม่ว่าจะมีคำถามใด...แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามเลยสักครั้ง...เพราะแค่เห็นสีหน้า

และแววตาก็เหมือนจะรู้คำตอบ ส่วนคนเป็นแม่...ที่ช่างพูดที่สุดในบ้าน...

ไม่ต้องถามก็คงตอบมาหมด...สีหน้าและอารมณ์ไม่เคยทรยศกัน



จิตวิทยา ศาสตร์ที่ให้ความสนใจมาตั้งแต่เด็ก...ทุกครั้งที่เข้าร้านหนังสือ

มักจะหยิบหนังสือพวกนี้มาดูทุกครั้ง Reading People (คู่มือ อ่านคน)

หนังสือแปลที่เขียนโดย ผู้พิพากษา ชาวอเมริกา ที่ฉันซื้อมาตั้งแต่ ม.2

จนตอนนี้ก็ยังอ่านไม่จบ...วันก่อนได้มีโอกาสหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง และลองอ่านดู....

ปรากฎว่า...ทฤษฎี หรือข้อสังเกต หรือข้อชี้แนะใดๆ ที่ผู้เขียนๆขึ้นนั้น...

เป็นสิ่งที่...ฉันกำลังทำอยู่แทบทั้งสิ้น ความจริงมันเป็นเรื่องของประสบการณ์...การปรับตัว...

และความเข้าใจ...ทำให้เกิดของข้อมูลมากมาย ภายใต้จิตใต้สำนึกของเรา...

และมันจะถูกเรียกใช้เมื่อถึงเวลา...ยิ่งนานวันมันก็ยิ่งมีมาก...ทำให้เข้าใจได้มาก

จริงๆจิตใจมนุษย์เป็นเรื่องที่เรียนรู้ได้...ไม่มีวันจบสิ้น...เพราะมันเป็นเช่นเดียวกับจิตนาการ...

ไร้ขอบเขต...ถ้าหากคิดว่า..จักรวาลกว้างใหญ่แล้ว...แต่จิตใจของมนุษย์ไปไกลกว่านั้น...



ไม่มีคำนิยามใด จะนิยามมันได้ ขีดจำกัดนั้นอยู่ที่ใด...

อันที่จริง...ปัญหามากมายในโลกล้วนเกิดจากจุดๆเดียว

เช่นเดียวกับจิตนาการของจิตกร...ภาพวาดบนแผ่นกระดาษไม่ว่าจะสวยงามแค่ไหน...

จะเป็นภาพโมนาลิซ่า...รอยยิ้มบรรลือโลก...ที่แอบแฝงปริศนา...

ภาพเดอะลาสสัปเปอร์...อาหารมื้อสุดท้าย...ที่ถูกตีความถึงถ้วยศักดิ์สิทธิ์...

ล้วนเริ่มต้นที่จุดๆเดียว...ของการรังสรรค์งานของจิตกร...ปลายดินสอ...



จุดเริ่มต้น...ปัญหา...คือ...จุดสิ้นสุดปัญหา...

ปัญหาเริ่มขึ้นที่ใจ...มันก็จะจบ...ที่ใจ...

สิ่งใดที่ใฝ่หา-สิ่งใดที่นำพา-ความชิปหาย

ในขณะที่มนุษย์ทุกคนกำลังเดินตามสเต็ปเดิมๆ


เกิด-เรียน-ทำงาน-มีครอบครัว-ตาย

จะมีมนุษย์ซักกี่คน ที่คิดอะไรนอกสเต็ปนี้

เซอร์ไอแซกนิวตัน เวลาเรียนไม่เรียน

ไปกินลมใต้ต้นแอปเปิ้ลๆหล่นใส่หัว

ตาย....พวกเรานี้แหละตาย

เพราะมันดันคิดอะไร ที่ชาวบ้านไม่คิดมาให้เราเรียน

ที่ว่ามาเนี่ย...แค่จะบอกว่า ไม่มีไรทำ

555...อยากเขียนอะไรเรื่อยเปื่อย...เลยร้อนไปถึงท่านเซอร์

ฉันมันพวกกล้าลอง กล้าคิด กล้าฝัน กล้าผจญภัย

และที่สำคัญ คือ ไม่ยึดติด

ทำตัวแบบสายลมยามรัตติกาล ไม่ฝืน แต่ไม่ยอม

อ่อนน้อม แต่กล้าแข็ง แฝงด้วยความสง่างาม บนความว่างเปล่า

ใครรึจะเข้าใจมนุษย์ สัตว์ผู้ได้รับนามว่า ประเสริฐ

ที่จริงมันเป็นเพียงคำที่เรากล่าวชมตัวเองเท่านั้น

ผู้สร้างกับผู้ทำลายคั่นกันแค่ด้ายบางๆ

สร้างม่านมายากันเข้าไปสิเหล่ามนุษย์

จิตนาการไร้ขอบเขต เหตุแห่งอนาคต ความไม่รู้จบ

ของ...ใจเรา